Klein trouwen in een minitheater om de hoek

Marie-Anne: “Hoe Dick en ik elkaar kennen? Het was een blind date. We zagen elkaar voor het eerst in een cafeetje. Ja, hartstikke spannend was dat. En tegelijkertijd voelde het vertrouwd. Het was gezellig. We zagen elkaar vaker, het deed me goed. Binnen een jaar woonden we samen. Over trouwen hadden we het toen al gehad. Gewoon, samen op de bank. Dat we dat wel heel graag wilden, juist omdat dit zo bijzonder is; we zijn niet meer de jongsten, maar Dick is mijn grote liefde. Officieel gevraagd worden, dat vond ik helemaal niet nodig. We hebben gewoon samen zo besloten. Dat was in februari.”

De voorbereidingen: plakken!

“We wilden wel op 1 april trouwen. Helaas, die dag zat al vol. Dan een zomerbruiloft. Ik heb een soort plakboek aangeschaft, waar ik alles in bijhoud. Bonnetjes, afspraken, leuke ideeën voor muziek. Met datum en tijd erbij. Dat is én handig, én leuk om later nog eens door heen te bladeren.”

De trouwlocatie: met 35 gasten in een minitheater

“Trouwen op het gemeentehuis? Nee, die zaal is ons veel te kil. Leuk is dan ook dat je tegenwoordig vrij bent in je keuze voor de locatie. Toen ontdekte ik een minitheater bij ons om de hoek. Ooit is het een pottenbakkerij is geweest, dat ontzettend leuk is. Verbouwd. Er zijn rode fluwelen bankjes en het heeft een glazen podiumpje. Met onze 35 gasten pas het precies.”

Mijn gevoel zei rood

“Geen wit. Dat stond vast. En iets anders dan anders. Tja, al googelend kwam ik toen al heel snel bij Assepoester terecht. Dit past bij mij, dat wist ik meteen. Op naar Arnhem dus. Samen met mijn dochter, want die wilde natuurlijk ook iets nieuws. Bij binnenkomst schrok ik: wat veel vrouwen, een chaos! Al snel bleek het hartstikke leuk, gezellig en de service is top. Lekker is ook dat je zelf mag zoeken tussen de jurken. Uiteindelijk had ik twee favorieten, waartussen ik moest kiezen: een klassieke champagnekleurige, en deze. Mijn gevoel zei rood! Leuk hè. Overigens heeft Dick de jurk al gezien, ik heb ‘m thuis even aangedaan. Hij straalde van oor tot oor.”

“Onvergelijkelijk. Dat woord past bij ons. Wat we voor elkaar voelen, hoe wij het samen hebben: het is onvergelijkelijk met alles wat we ooit eerder hebben meegemaakt. We laten het woord ook in de ringen zetten. De bruiloft is echt voor onszelf. Maar helemaal alleen trouwen is saai, dus een klein groepje familie en vrienden zullen de dag met ons doorbrengen. Heerlijk.”

• Vorige bericht Tja, zo’n jurk moet toch érgens op hangen?
• Volgend bericht Lucky Girls: op een knalrode fiets naar het stadhuis en feesten in een beachclub

Gerelateerd aan Klein trouwen in een minitheater om de hoek

Klein, intiem en informeel trouwen met 30 gasten in een zwart-witte trouwjurk

Na 35 jaar trouwen met je jeugdliefde in een zwart-witte galajurk, gevolgd door een huwelijksreis naar Wenen

Voor de tweede keer trouwen… en nu niet stiekem!