Hysterische trouwideeen voor nuchtere Hollandaises Lucky Girls: trouwen in een kapelletje, toosten in een schaapskooi, een cool VW-busje en twee gekleurde trouwjurken
Zodra Marloes begint te babbelen, wordt het duidelijk: hier hebben we te maken met een echte gezellige Brabantse. En horen wij daar een klein raspje in haar stem dat verraadt dat hier druk is gecarnavald? Ja hoor. Marloes (28) en Heleen (27) wonen dan ook in Wilbertoord, een klein dorpje vlakbij Uden. In september trouwden ze; op een woensdag, omringd door vrienden en familieleden die allemaal zeer geëmotioneerd waren over al het moois dat zich voor hen voltrok. Bruidsmeisje Meike – het nichtje en peetkindje van Marloes – praat er nu nog steeds over.
Marloes: “We hebben gewoon in hetzelfde huis geslapen en zijn om 7:00 uur apart naar onze ouders gegaan. Daar kwamen de kapster en de schoonheidsspecialiste. Die hebben ons haar en onze make-up gedaan.
We hadden een Volkswagen-busje gehuurd met een chauffeur; die ging eerst Heleen ophalen, daarna mij. Ja dat was een supercool busje, daar waren we ook echt enorm blij mee. Het paste helemaal bij ons en in de sfeer van de dag. Wel een beetje een stoer busje en dan toch wel klassiek zeg maar. Het trok ook wel veel aandacht op de weg als je met zo’n busje aan komt rijden en dan met twee dames erin… dat was wel heel leuk!
De eigenaar van dit busje zei: “Jullie mogen best mijn busje hebben op jullie huwelijk, maar dan wil ik wel zelf rijden.” Nog beter!”
Twee jurken: paars en koperkleur
“Om 09:30, 10:00 uur begon de dag voor ons samen. Toen zagen wij elkaar voor het eerst in de jurk, met de make-up en de haren gedaan… erg spannend! Jaaa, huilen… haha! Onze familieleden waren ook gekomen om te kijken. Dan zie ik mijn zus en mijn moeder in tranen en dan ga ik zelf ook! Was wel echt mooi.
Heleen heeft wel vaker jurken aan maar natuurlijk niet zo’n jurk… en dan met schoenen, d’r haar helemaal mooi, opgemaakt… het was gewoon helemaal af. Dat had Heleen ook.”
“Ik kende Assepoester al omdat de moeder van Heleen daar bekend mee was. De link was al snel gelegd van: daar ga ik wel slagen.
Heleen ging als eerst naar de winkel toe; op een zaterdag, want we wilden niet weten wat we van elkaar aan hadden. Ik kwam de week daarop langs, met twee zussen en mijn moeder. Een van mijn zussen zou ons matchen, dus die zou ervoor zorgen dat niet de een in het groen en de ander in het paars er uitkwam, of allebei in hetzelfde. Ik had er dus geen idee van wat Heleen aan zou hebben.
We hebben wel van tevoren een en ander afgestemd samen. Zo hadden we afgesproken dat het voor ons allebei in ieder geval een jurk zou worden, want we zijn niet helemaal broekenmensen. Ik zou in een wat langere jurk komen en Heleen in een korte. Om en nabij de knie zeg maar, dat hadden we afgesproken. En niet in het wit, omdat je dan echt zo’n eruit springend bruidje krijgt. Het is natuurlijk toch al anders dan anders, dan ga je ook niet in een witte jurk.”
“Marleen van Assepoester zei meteen: “O jij bent degene die met Heleen gaat trouwen! Dan denk ik dat je deze jurk moet hebben, want die vind ik ook helemaal bij jou passen.” Ik was benieuwd, want hij was wel erg paars en met een grote strik erop…ik had niet verwacht dat ik dat mooi zou vinden. Toch was het hem. Marleen heeft er ook wel echt verstand van: als er iemand binnen komt, weet zij: dit past bij jou.
Toen ik de jurken zag, was ik ook gerustgesteld dat we allebei iets soortgelijks zouden hebben, iets dat bij elkaar paste. We hadden wel dezelfde stof, maar verder was de kleur en het model van de jurk helemaal anders.
Ik koos voor paars, Heleen koos voor bruin-koperkleur. We hebben er enorm veel complimenten over gekregen.”
Zwaaiend uit het dak
“Nadat we helemaal aangekleed en opgedoft waren, zijn we eerst foto’s gaan maken, achter het huis.
Rond 12:00 kwamen de daggasten bij ons thuis, ongeveer 25 man. Een uur later zouden we elkaar weer treffen in de Onze lieve Vrouw ten Hove-kapel in Mill. Het kapelletje heeft een beetje in een kerkelijk sfeertje, dat past ook wel bij ons.”
“Naar de kapel toe waren we heel zenuwachtig. Ik weet nog dat we in het busje zaten en tegen elkaar zeiden: “nou gaat het echt gebeuren”. Alle gasten stonden bij de kapel en wij kwamen aanrijden in die VW-bus, zwaaiend uit het dak, dat was wel echt te gek.”
“Heleen en ik werden weggegeven door onze vaders. Als je het kappelletje in loopt, dan heeft dat best nog wel een lang gangpad, net zoals in een kerk. Daar staan natuurlijk allemaal vrienden en familie, enthousiast en aan het huilen, da’s toch wel bijzonder. Als je de foto’s ziet van hoe wij de kapel in gaan en later de foto’s dat we eruit gaan, dan zie je ook echt ontspanning op onze gezichten.”
Schapen, polaroids en rozen
“Na de ceremonie hebben we lekker een borrel gedronken in groepsaccomodatie ‘de Nieuwenhof’, waar ze een schaapskudde hebben. Er zit een hele grote schuur bij met een rieten dak. Buiten staan allemaal parasols, bankjes, tafels. Met 120 man hebben we daar een toost uitgebracht.”
“Voordat je binnenkwam werd je op de polaroidfoto gezet. In het witte balkje aan de onderkant konden mensen een tekst zetten, bijv een wens aan ons. Die hebben we in een groot boek geplakt. We hadden niet zo veel met handtekeningen en namen, er moest iets van een foto komen. We waren bang dat iedereen hetzelfde zou neerpennen: ‘veel liefde en geluk’, maar het waren hele leuke kreten.”
“Na de borrel zijn we met beide gezinnen en wat daggasten – dus opa en oma en onze beste vrienden – gaan eten bij het Roozenhuys in Haps. Het is een groot landhuis en heeft een rozenkwekerij. Ons diner was dan ook in landelijke sferen – dat hebben we erin gehouden, we zijn allebei van wat boerse afkomst, dus dat paste bij ons. We zijn geëindigd met rozentaart, hebben rozenchampagne gedronken… alles in de sferen van rozen.”
“Zo hebben we onze bruiloft afgesloten: gewoon gezellig met de gezinnen. We hebben nog lekker bijgepraat over hoe het voor iedereen is geweest om zo in het proces mee te gaan van onze coming out tot aan onze trouwdag. Opa en oma hebben er natuurlijk andere ideeen over dan mijn beste vriendin. Zij hebben er lang aan moeten wennen, die zijn best van de oude stempel van: ojee, moet je dan niet het klooster in? UIteindelijk zei opa: “Het is maar goed dat jullie in 2012 leven en gewoon samen mogen zijn”. “
Hieronder wat van de supercoole foto’s van Marloes en Heleen:
We zouden niets anders willen doen
“Ik ben degene die Heleen heeft gevraagd. Ik zei: “Ik wil echt met jou verder. Je hoeft er niet meer onzeker over te zijn, het is voor mij wel duidelijk met jou wil ik de rest van mijn leven delen”.”
“Eigenlijk was het niet anders dan in het begin van onze relatie. Toen hebben we ook al vrij snel tegen elkaar gezegd: “Ik vind je meer dan leuk en hoe gaan we dit doen, want het is wel anders dan anders en dan moeten we wel stappen gaan ondernemen.” Je kunt niet zomaar naar mensen toestappen en zeggen: dit is mijn nieuwe verkering. We hebben echt moeten onderzoeken: is het een bevlieging, durf je voor mij uit de kast te komen? Hoe zorgen we ervoor om sterk in onze schoenen te staan tegenover alle opmerkingen die daarop zullen volgen? Toch denk je altijd dat het negatiever is dan het in werkelijkheid is. Het is allemaal wel meegevallen, haha. Ik kom uit een heel klein dorp, maar dat heeft gelukkig goed gereageerd. Bij Heleen ook. We zijn nu al vier jaar samen.”
“Onze trouwdag was helemaal zoals we wilden, zoals we gedacht hebben dat het zou zijn. We zeggen ook weleens tegen elkaar dat we niets anders zouden doen. Als ik volgende week weer mocht trouwen zou ik ook weer dezelfde locatie, dezelfde gastenlijst en invulling houden. Het was echt perfect zo met elkaar voor de eerste keer zien in de jurk -de kleding sowieso -maar ook de daginvulling… het was helemaal goed. “
De adresjes van Marloes en Heleen:
Feestlocatie: Groepsaccomodatie De Nieuwenhof, Mill
Locatie voor het diner: Het Roozenhuys, Haps
Bruidsmeisje: Meike van Berlicum (Nichtje van Marloes)
Fotograaf: Marieke Rongen: info@mariekerongen.com
Trouwjurken: Assepoester Trouwjurken
- Vorige bericht Coole illustraties voor je trouwkaarten van Marloes
Gerelateerd aan Lucky Girls: trouwen in een kapelletje, toosten in een schaapskooi, een cool VW-busje en twee gekleurde trouwjurken
Reacties op: Lucky Girls: trouwen in een kapelletje, toosten in een schaapskooi, een cool VW-busje en twee gekleurde trouwjurken
Reageer op dit berichtMartine zegt
Wat een gave bruiloft. Super stoere jurken en tja die VW bus daar ben ik verliefd op!!
Jordy zegt
Heel leuk!! Dit is waarom ik zo van Brabanders hou;)
Debby zegt
Wat leuk! Een vriendin van me is daar ook getrouwd, een heel mooie locatie!
Fijn dat het dorp goed heeft gereageerd
Twan en Jessica zegt
Tuurlijk hebben we jullie verhaal ook gelezen!
Het was zoals jullie al zelf al verwoorden een geweldige dag! Stralend van geluk was de dag helemaal compleet! Ook wij hebben er van genoten en vonden het leuk om erbij te mogen zijn!
Sabrina zegt
Wat een tof verhaal! Ik hoop dat er veel meiden en mannen geïnspireerd worden door hierdoor. En dit is een quote om te onthouden:
‘Toch denk je altijd dat het negatiever is dan het in werkelijkheid is.’
Sonja zegt
Super gaaf en mooi verhaal!
Ik ben een stoere meid,zit onder de tatoeages, maar als ik jullie verhaal lees gaat er een traan over mn wangen!!!
You go girls!!
May you be Lucky forever!!