• Tweet

Gratis trouwen op dinsdagochtend, dineren met een klein gezelschap en een hele grote verrassing

Het duurde ruim tweeënhalf jaar voordat Anneloes (32) en Michael (32) uit Zoetermeer ein-de-lijk een trouwdatum prikten. Dat had een reden. Anneloes: “Na het aanzoek is er een hoop gebeurd met het werk van mijn man, dat was best heftig. Daardoor was ook het financiële plaatje een beetje in duigen gevallen. Dus de bruiloft schoven we maar steeds vooruit.” Totdat ze besloten: het is nu of nooit. Ze zouden het klein vieren, maar met ‘a little help from their friends’ én hun plannen smedende ouders, werd het toch nog een knalfeest.

Anneloes: “We hebben gewoon de gemeente gebeld en een datum geprikt. Op een dinsdagochtend, dan is het gratis. We zouden het alleen met naaste familie vieren. Verder hebben we niemand van onze vriendenclub wat verteld. Als je in onze harten zou kijken, hadden we het liefst iedereen uitgenodigd, maar dat zou gewoon te kostbaar worden. We hebben echt de lippen stijf op elkaar moeten houden.”

Om half tien waren we al getrouwd

“We zouden het allemaal klein houden. We hebben een kleine familie. Ik heb een zusje, hij heeft een zus. Opa’s en oma’s erbij. Met z’n veertienen in totaal. Om half tien waren we al getrouwd. Daarna hebben we bij mijn ouders een soort brunch/lunch gehouden. Om 13:00 uur zijn we met z’n drietjes naar een photoshoot gegaan. Daar hebben ze ons mee verrast. Om 17:00 uur vertrokken we naar het Wapen van Zoetermeer, een restaurant. Dat heeft een hele leuke speeltoestand voor kindjes, daar zit ook iemand bij om op ze te letten wat wij een grote pre vonden. Die locatie hadden we gekozen zodat wij lekker konden eten. Wij zaten lekker rustig aan een aantal gangen en de kinderen werden ondertussen prima vermaakt. Mijn zoon kwam nog voor het voorafje al geschminkt als tijger naar beneden. Ze zijn tot elf uur ’s avonds bezig geweest en het zijn echt hele kleintjes, maar ze hebben zich uitstekend vermaakt.”

Kippenvel

“Het mooiste moment van de dag hadden wij totaal niet zien aankomen. Achteraf gezien was het verdacht: mijn moeder zat al aan de Campari en mijn vader liep een beetje zenuwachtig heen en weer…. Toen kwamen ineens onze beste vrienden binnen! Mijn ouders vonden toch wel dat die erbij hoorden te zijn. Dat was dé verrassing, want daar kan ik nu nog kippenvel van krijgen en vol van schieten. Dat voegt zoiets groots toe! Heel erg bijzonder. Ik heb meestal wel door dat er iets staat te gebeuren, maar nee, we waren echt helemaal van de kaart.”

“We voelden ons tegelijk ook behoorlijk betrapt, juist omdat we aan niemand hadden verteld dat we gingen trouwen. We hebben echt onze lippen op elkaar moeten houden op verjaardagen. Naturlijk: als iemand me ernaar had gevraagd, had ik wel gewoon gezegd dat we zouden gaan trouwen, maar bewust hielden we het stil. We hadden dit niet verwacht. In een keer waren we met 25 man. Nog een klein leuk clubje, maar een hele gezellige en zeer geslaagde avond.”

Citroentaart à la mama

“Bruidstaart is niks voor ons. Ik ben zelf helemaal niet van de taarten en mijn moeder kan een hele lekkere citroentaart maken. Ik heb gevraagd of ze die wilde maken. Die hebben we aangesneden. We hebben het dus even anders gedaan.”

“’s Avonds hadden we natuurlijk een vrij uitgebreid diner gehad. Toen hebben we niet ook nog een taart gedaan. Lekker koffie met een bonbon en een cognaccie erbij en verder geen onwijze taarten.”

Foto’s in een oud pand

“Mijn zusje heeft de kunstacademie gedaan en heeft gefotografeerd, net als mijn moeder. Mijn vader heeft gefilmd. De photoshoot die we ‘s middags hadden hebben we wel gekregen. De fotograaf was Bas Duijs; een vriendje van een vriendje via de kunstacademie. Die deed vroeger trouwreportages, nu niet meer. Maar hij vond het leuk om voor ons een uitzondering te maken. Vooral omdat ik zwanger was en niet zo’n standaard trouwjurk had.”

“Bas  maakt foto’s in een filmsfeer. Hij schenkt ook veel aandacht aan een locatie: dat hij een bijzondere plek opzoekt. We wilden graag foto’s voor een graffiti wall of in een parkeergarage, echt stoer en robuust zeg maar. Daar is hij ook wel van. In Leiden in een heel oud pand dat ze aan het verbouwen waren met kapotte muren, een rare vervallen trap; je hoorde het zagen en boren nog op de achtergrond. Daar hebben we onze foto’s laten maken.”

Groots cadeau

“We hebben geen trouwkaarten verstuurd. Degenen die het moesten weten, die uitgenodigd waren, die wisten het wel. En we hebben echt onze monden dichtgehouden. Ik was bang dat het uit zou lekken als ik kaarten zou gaan versturen.”

“Dat onze vrienden onverwachts binnenkwamen, dat vond ik toch wel heel bijzonder. We hebben een hele grote vriendenclub. Maar dat het clubje waar we het meeste mee omgaan en lief en leed mee delen er dan toch bij was, dat vond ik het allerleukst. Dat had ik niet willen missen.”

“Mijn advies voor andere Lucky Girls? Doe alsjeblieft wat je zelf leuk vindt! Ik heb tot mijn grote verrassing cadeau gekregen wat we anders hadden moeten missen.”

De adresjes van Anneloes:

Feestlocatie: Het Wapen van Zoetermeer

Trouwjurk: Assepoester Trouwjurken

Trouwfotograaf: Bas Duijs (een vriend van Anneloes)

Citroentaart: mama